Zaburzenia odżywiania

Mimo, że wszystkie zaburzenia odżywiania nie są identyczne, mają pewne cechy wspólne. Najważniejszą jest fakt, że wszystkie wiążą się z brakiem akceptacji, niskim poczuciem własnej wartości, dużą samokrytyką, negatywnymi myślami i uczuciami, które dotyczą ciała, wagi, jedzenia, nawyków żywieniowych. Wszystkie zaburzenia odżywiania zakłócają także prawidłowe funkcjonowanie organizmu i nasza codzienna aktywność.
Inną bardzo ważną cechą, która dotyczy zaburzeń odżywiania, jest to, że większość z nas z góry zakłada, że osoba chorująca na któreś z nich ma „po prostu” problemy z jedzeniem. Oczywiście, jest to prawdą, jednak należy podkreślić fakt, że kłopot z jedzeniem jest jedynie symptomem. Prawdziwy problem tkwi głęboko w psychice osoby chorej.
Mimo, że na zaburzenia odżywiania najbardziej narażone są nastolatki – mogą one dotyczyć osób w każdym wieku. Wbrew utartej opinii, poniższe choroby dotykają bardzo często również mężczyzn.

Jadłowstręt psychiczny (Anorexia nervosa)

Najbardziej „rzucające się w oczy” zaburzenie odżywiania. Zazwyczaj zaczyna się od niewinnego przejścia na dietę. Z czasem kontrola tego co się je, kontrola wagi stają się prawdziwą obsesją. Pojawia się paniczny lęk przed przybraniem na wadze. Osoba chora coraz bardziej ogranicza ilość przyjmowanych pokarmów. Co najgorsze posiada silnie zniekształcony obraz swojego ciała – cały czas ma wrażenie, że jest gruba i musi jeszcze schudnąć. Anoreksja prowadzi do ekstremalnego wychudzenia. Znane są liczne przypadki, kiedy była ona przyczyną śmierci. W wyniku anoreksji może dojść do niepłodności, osłabienia mięśniowego, silnej anemii, uszkodzeń mózgu, niewydolności wielonarządowej i wielu innych szkód dla organizmu. Często w początkowym stadium anoreksji osoba chora może cierpieć na napady bulimii.

Bulimia nervosa

Zaburzenie charakteryzujące się niekontrolowanymi napadami jedzenia, wręcz obżarstwa. Osoba chora w bardzo krótkim czasie jest w stanie pochłonąć ogromną ilość kalorii. Po napadzie pojawiają się wyrzuty sumienia, które prowadzą do działań kompensacyjnych: w tym przypadku osoba chora pragnie pozbyć się ze swojego ciała pochłoniętego jedzenia. Dlatego też prowokuje wymioty, sięga po środki przeczyszczające lub zaczyna bardzo intensywnie ćwiczyć. Możliwe są również okresy głodówki. O ile anoreksję widać gołym okiem – bulimia nie jest już tak łatwa do wykrycia przez najbliższych osoby chorej. Wynika to z faktu, że działa kompensacyjne pozwalają choremu utrzymać w miarę stałą wagę, która nie odbiega specjalnie od ogólnie przyjętej normy. Częstymi objawami bulimii są: przewlekłe zapalenie i ból gardła, obrzęk i zapalenie ślinianek, problemy ze szkliwem (w związku z częstym prowokowaniem wymiotów), problemy żołądkowo-jelitowe, zaburzenie równowagi elektrolitowej, które może prowadzić do zawału serca!

Jedzenie kompulsywne

O ile anoreksję możemy określić mianem uzależnienia od nie-jedznia, jedzenie kompulsywne jest jej przeciwieństwem. W przypadku tego zaburzenia, możemy doszukać się dużego podobieństwa z bulimią. Jednak podstawową różnicą jest to, że chory na jedzenie kompulsywne nie stosuje żadnych działań kompensacyjnych. Uzależnienie od jedzenia jest idealnym przykładem tzw. zamkniętego koła. Każdy atak (przez chorych zwany „kompulsem”) wywołuje wyrzuty sumienia. Jedzenioholik pragnie je zagłuszyć, a jedynym sposobem na to, który przychodzi mu do głowy jest.. jedzenie. To zaburzenie odżywiania najczęściej prowadzi do otyłości, ta zaś do chorób układu krążenia, cukrzycy, nadciśnienia, itp.
Jedną z przyczyn jedzenia kompulsywnego jest brak umiejętności radzenia sobie ze stresem. Podobnie jak w przypadku anoreksji i bulimii jedzenioholizmowi często towarzyszy depresja, dystymia lub zaburzenia lękowe.

Walka

Z każdym zaburzeniem odżywiania można wygrać. Jednak niezbędna jest terapia psychologiczna. Często długotrwała. Nie da się ukryć, że wyjście z któregokolwiek z opisanych tutaj zaburzeń jest trudne. Jednak trudne - naprawdę nie znaczy niemożliwe. Pierwszym i najcięższym do wykonania krokiem jest zwalczenie poczucia wstydu i wyznanie (najpierw przed samym sobą, później przed najbliższymi lub osobami, u których zdecydujemy się szukać pomocy), że jedzenie stanowi dla nas problem.